Nierówny splot opowieści, czyli Karpowicz i Miłość

Ignacy Karpowicz zachwycił mnie bezbrzeżnie powieścią „ości”, byłam także pod dużym wrażeniem „Sońki”. Gdy zatem pojawiła się w księgarniach najnowsza jego „Miłość”, poczułam się zainteresowana. Książka, pierwotnie zakupiona w ramach prezentu, niespecjalnie się obdarowanej Mamie-Malicie spodobała. Zabrałam się zatem ja, chcąc wyrobić sobie opinię, niemniej rezultat jest taki, że sama nie do końca wiem, co myśleć. Continue reading „Nierówny splot opowieści, czyli Karpowicz i Miłość”

Krivoklatowy monolog nadrabiam, czyli zachwyty u progu 2018 roku

Jeśli cały rok czytelniczy będzie taki, jak moja pierwsza lektura w 2018, to, laboga, będzie to dobry rok. Albowiem przeczytałam „Krivoklata” Jacka Dehnela. Tak, nihil novi, wszak powieść tę wydano przeszło rok temu w serii Proza.pl (jak „On” Zośki Papużanki, pamiętacie?). I przeszło mi w okolicach premiery przez myśl, że może by przeczytać, ale jakoś myśl ta rozmyła się i trzeba mi było dopiero popaść w bezbrzeżny zachwyt po „Dzienniku roku Chrystusowego”, żeby się za Dehnelową prozę zabrać. Lepiej późno niż wcale! Continue reading „Krivoklatowy monolog nadrabiam, czyli zachwyty u progu 2018 roku”

Bardziej o Danie Brownie niż o jego najnowszej powieści

Trochę podkręciłam kolor, żeby niebo pasowało do okładki.

Swego czasu miałam dość prostą opinię o Danie Brownie: zręczny pisarz, umiejętnie wykorzystujący zgromadzoną przez siebie i pomocnych mu ludzi wiedzę, sprawnie konstruujący fabułę. Twórca przyzwoitych, gładko czytanych powieści z nutką spiskowo-sensacyjną w tle. Nie zmieniłam zdania, jeśli chodzi o prozę – „Początek”, najnowsza powieść Browna, jest książką niezłą i wykorzystuje sprawdzone schematy – ale zafascynował mnie pisarz jako człowiek. A wszystko przez tegoroczny Conrad Festival. Continue reading „Bardziej o Danie Brownie niż o jego najnowszej powieści”

Dzieła zebrane #27: polska literatura współczesna – Grzegorzewska i Dehnel

Dawno nie było #dziełzebranych – przeszło miesiąc! – między innymi także dlatego, że postanowiłam wytrwać przy idei mariażu dwóch choć minimalnie podobnych do siebie tematyką bądź proweniencją książek. Tym razem zatem, grudniową chłodną porą, sugeruję dwa dzieła polskie, w miarę nowe (jedno tegoroczne, drugie sprzed dwóch lat), mniej lub bardziej autobiograficzne, obydwa zdobyte w tym samym momencie dziejów. Continue reading „Dzieła zebrane #27: polska literatura współczesna – Grzegorzewska i Dehnel”

Purezento, czyli złote blizny doskonałości

Niektóre książki są zapowiadane i oczekiwane na wiele miesięcy przed premierą, a inne pojawiają się niespodziewanie – i właśnie słowo „niespodzianka” dominowało przy ogłaszaniu nowej powieści Joanny Bator. „Joanna Bator wszystkich nas zaskoczyła – jej plany dotyczące kolejnej książki aż do tego momentu owiane były tajemnicą”, donosił mail od wydawnictwa Znak, zwiastujący premierę „Purezento” o nitkowanej złotymi żyłkami okładce. Puściłam zatem w niepamięć moje ubolewania nad „Rokiem Królika”, bo oto nadeszła opowieść na wskroś japońska. Continue reading „Purezento, czyli złote blizny doskonałości”

Dmitry Glukhovsky o backupie życia i byciu przyzwoitym, czyli Tekst

Nie jestem wielką entuzjastką narracji post-apokaliptycznych, choć zdarzało mi się czytać co nieco – od Stephena Kinga po Uniwersum Metro 2033. I to ostatnie jest tutaj kluczowe, bo jak się słyszy „Dmitry Glukhovsky”, to od razu myśli się „Metro”, poniekąd słusznie, ale jeden z najpopularniejszych współczesnych rosyjskich autorów popełnił także inne powieści. W tym tygodniu do księgarni trafiła najnowsza jego książka, „Tekst”, reklamowany jako „pierwsza realistyczna powieść” autora. I jest to bardzo przykry realizm, nie da się ukryć. Continue reading „Dmitry Glukhovsky o backupie życia i byciu przyzwoitym, czyli Tekst”

Poliglotyczni kochankowi, czyli wszystkiemu winien maszynopis

„Daj znać koniecznie jak Poliglotyczni kochankowie!”, piknęła do mnie wiadomość od Ani wprost ze Skandynawii, zaraz po tym, kiedy Facebook uprzejmie doniósł światu, co akurat czytam. Ania, ekspertka od spraw szwedzkich i nie tylko, uprzejmie doniosła, że był w Szwecji szał – wszak Lina Wolff za „Poliglotycznych kochanków” dostała w 2016 nagrodę Augustpriset („nominacje do niej śledzi się, jakby to była nagroda Nobla niemal”, objaśniała Ania). Więc dokonałam kilku przetasowań na liście „do przeczytania” i wsunęłam osławioną powieść Wolff do plecaka. Dwa dni podróżowania tramwajem i oto poznałam trójgłos osnuty wokół pewnego maszynopisu. Continue reading „Poliglotyczni kochankowi, czyli wszystkiemu winien maszynopis”