Jojo Moyes koi we wspólnym rytmie

Jest pewna kategoria pisarzy, którzy właściwie piszą bardzo podobne co do schematu fabularnego i konstrukcji postaci powieści, ale są to powieści na tyle zacne, że można to samo czytać wciąż i wciąż. Taki Erich Segal – „Lekarze”, „Nagrody”, „Absolwenci” to raczej podobne książki, a każda z osobna bardzo mi się podobała. Witz polega na tym, żeby czytać wszystko w odpowiednich odstępach czasowych. Ostatnią książkę Jojo Moyes przyjęłam z początkiem tego roku i nie ukrywam – tęskniłam. Continue reading „Jojo Moyes koi we wspólnym rytmie”

Londyn. Miasto. Historia. Powieść.

Takie tam, londyńskie memorabilia.

Są takie miejsca na ziemi, są takie miasta, które stanowią nieprzerwane źródło inspiracji dla artystów, pisarzy, twórców wszelakich. Jednym z nich jest Londyn, tygiel kulturowy tętniący życiem od tysięcy lat. Miasto wielokrotnie odegrało jakąś mniejszą lub większą rolę w powieściach, które czytam (nawet dorobiło się własnego tagu!), ale raczej jako scena akcji niż jej pierwszeoplanowy bohater. Tym razem jednak to Londyn jako miasto gra główną rolę, a wszystko za sprawą monumentalnej powieści Edwarda Rutherfurda. Continue reading „Londyn. Miasto. Historia. Powieść.”

Czas przeszły niedoskonały, ale doskonały

Fellowes a prspektywa tatrzańska.

Baron Julian Fellowes zasłużył się popkulturze w kilku dziedzinach – choć ostatnio najwięcej mówi się o jego działalności serialowej (aka scenariusz „Downtown Abbey”), a także pisarskiej. Jeśli chodzi o tę ostatnią, to może pamiętacie powieść historyczną „Belgravia”? Kolejna powieść Fellowesa, która ukazała się w Polsce (acz w oryginale wcześniejsza niż „Belgravia”), to „Czas przeszły niedoskonały”, traktujący o latach nieco bardziej współczesnych. Jakoś nie składało się, by czytać zaraz po wydaniu i dopiero zachęcona entuzjastycznymi pochwałami Mamy-Mality zapakowałam książkę, jadąc na górski relaks. Rzecz jasna, okazało się to świetnym pomysłem i raz jeszcze dowiodło, że matek należy słuchać zawsze i wszędzie. Continue reading „Czas przeszły niedoskonały, ale doskonały”

Trzech kobiet godziny. Cunnigham.

Pamiętacie moje pierwsze spotkanie z prozą Virginii Woolf? Jak można się łatwo domyślić, jedno spotkanie prowadzi do drugiego – tym razem wszystko za sprawą Hadyny, która to (dobra dusza!) ofiarowała mi kieszonkowy egzemplarz „Godzin” Michaela Cunnighama (kolejna rzecz obiecywana sobie wieki temu do nadrobienia!). Książka rozmiarowo idealnie nadawała się do noszenia ze sobą wszędzie – i kiedy pewnego dnia między jednym tramwajowym przystankiem a drugim wreszcie ją otworzyłam, po prostu z miejsca przepadłam. Continue reading „Trzech kobiet godziny. Cunnigham.”

Kanonika noc złowroga, czyli znów Grantchester

Ledwie pył opadł po trzecim sezonie „Grantchester” (jak to jest, że ja cierpię przy oglądaniu prawie każdego serialu?!), a wydawnictwo Marginesy wydało – nareszcie! – kolejny tom przygód szanownego księdza kanonika. Śpieszę Wam przypomnieć, że nie, nie jest to historia ojca Mateusza, choć Sidney Chambers też jeździ na rowerze i w wolnych chwilach oddaje się tropieniu przestępców. W przerwach słucha jazzu i wraz ze swoim przyjacielem, inspektorem Keatingiem, wypija morze alkoholu w lokalnym pubie. Continue reading „Kanonika noc złowroga, czyli znów Grantchester”

Zapisane w wodzie głębokiej

Jakoś ominął mnie szał zaczytywania się „Dziewczyną z pociągu” Pauli Hawkins, bogatsza jestem tylko o ekranizację (film sam w sobie dobry, nie powiem). Więc kiedy gruchnęła wieść, że „Zapisane w wodzie”, że nowa powieść autorki bestsellera, że będzie, że rychło, że uwaga, pomyślałam sobie „no, to przeczytam bez porównywania”. Więc przeczytałam. Na dwa Continue reading „Zapisane w wodzie głębokiej”

Wiktoria, czyli jak zostać królową

W kulturze bardzo mocno utrwalił się wizerunek Wiktorii jako korpulentnej starszej pani, dystyngowanej babci całej Europy, siedzącej gdzieś na Wyspach w maleńkiej koronie i z posępną miną przyglądającą się upadającym obyczajom całego świata (przynajmniej takie wrażenie odnoszę, gdy patrzę na portret z jubileuszowego, 50-tego roku panowania…). Skostniała epoka wiktoriańska to czasy Imperium, nad którym słońce nigdy nie zachodzi, czasy, w których zawsze i wszędzie obowiązują sztywne konwenanse społeczne. Ale wszystko ma swój początek i coraz częściej w popkulturze zaczynamy przyglądać się młodej Wiktorii, osiemnastoletniej dziewczynie, która Continue reading „Wiktoria, czyli jak zostać królową”