Czas przeszły niedoskonały, ale doskonały

Fellowes a prspektywa tatrzańska.

Baron Julian Fellowes zasłużył się popkulturze w kilku dziedzinach – choć ostatnio najwięcej mówi się o jego działalności serialowej (aka scenariusz „Downtown Abbey”), a także pisarskiej. Jeśli chodzi o tę ostatnią, to może pamiętacie powieść historyczną „Belgravia”? Kolejna powieść Fellowesa, która ukazała się w Polsce (acz w oryginale wcześniejsza niż „Belgravia”), to „Czas przeszły niedoskonały”, traktujący o latach nieco bardziej współczesnych. Jakoś nie składało się, by czytać zaraz po wydaniu i dopiero zachęcona entuzjastycznymi pochwałami Mamy-Mality zapakowałam książkę, jadąc na górski relaks. Rzecz jasna, okazało się to świetnym pomysłem i raz jeszcze dowiodło, że matek należy słuchać zawsze i wszędzie. Continue reading „Czas przeszły niedoskonały, ale doskonały”

Droga królów, Sanderson, entuzjazm poziom: milion

sandersonJuż chwilę temu cała rozentuzjazmowana chwaliłam się Wam, jaką to wspaniałą książkę właśnie skończyłam – i do teraz trzyma mnie ten entuzjazm! Tęskno mi było do solidnej, epickiej – w najlepszym tego słowa znaczeniu – historii fantastycznej. Taka właśnie jest „Droga królów” Brandona Sandersona, pierwsza z planowanych pięciu (a dokładniej, dziesięciu) części Archiwum burzowego światła. Continue reading „Droga królów, Sanderson, entuzjazm poziom: milion”

Archanioł śmierci i czarna wdowa, czyli Allon, czyli Silva

Specjalnie pożyczyliśmy rowery w Tel Awiwie, żeby się szybciej dostać na Bulwar Króla Saula – siedzibę Biura.

Jak wiecie, gdy mam do wyboru: smoki czy detektywi, zazwyczaj wybieram to pierwsze. Niemniej dobra sensacja, to znaczy wciągające powieści detektywistyczne i/lub szpiegowskie, raz na jakiś czas znakomicie wpływa na poziom czytelniczego zadowolenia. Jest kilku „dochodzeniowców”, których lubię – jednym z tych „naj” jest Cormoran Strike, na przykład – ale wśród szpiegów i asów wywiadu ten „naj” jest tylko jeden. A imię jego Gabriel. Gabriel Allon. Continue reading „Archanioł śmierci i czarna wdowa, czyli Allon, czyli Silva”

Podróż wielce antropologiczna, czyli Borneo i Dajakowie

Jakiś czas temu uprzejmie meldowałam, że wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, mojej Alma Mater, wydaje także powieści – jak ta kocia, reprezentująca Serię z żurawiem. Nie minęło kilka dni, a w mojej skrzynce wylądowała kolejna WUJowa książka, tym razem nie powieść, a rzecz bardziej antropologiczna, kulturoznawcza, podróżnicza. A jakby tego jeszcze było mało, to w zamierzchłej przeszłości, jak podpowiada USOS, chodziłam z autorką na zajęcia z japońskiego! Continue reading „Podróż wielce antropologiczna, czyli Borneo i Dajakowie”

Nie taka wspaniała izraelsko-palestyńska historia miłosna

Gdy wyruszam w jakąś podróż, lubię zabrać ze sobą powieści dziejące się na miejscu, a potem odwiedzać prawdziwe-oraz-fikcyjnie-opisane-miejsca (widzieliście już zbiór pocztówek?). Więc przed dwutygodniową prawie podróżą do Izraela Mama-Malita wyposażyła nas w trzy książki w temacie, w tym najnowszy tom historii najsłynniejszego izraelskiego szpiega, anioła śmierci imieniem Gabriel. Ale najpierw rzecz nieco inna, która wyjściowo wydawała się naprawdę frapująca: oklaskiwany i nagradzany „Żywopłot” izraelskiej autorki Dorit Rabinyan. Continue reading „Nie taka wspaniała izraelsko-palestyńska historia miłosna”

Trzech kobiet godziny. Cunnigham.

Pamiętacie moje pierwsze spotkanie z prozą Virginii Woolf? Jak można się łatwo domyślić, jedno spotkanie prowadzi do drugiego – tym razem wszystko za sprawą Hadyny, która to (dobra dusza!) ofiarowała mi kieszonkowy egzemplarz „Godzin” Michaela Cunnighama (kolejna rzecz obiecywana sobie wieki temu do nadrobienia!). Książka rozmiarowo idealnie nadawała się do noszenia ze sobą wszędzie – i kiedy pewnego dnia między jednym tramwajowym przystankiem a drugim wreszcie ją otworzyłam, po prostu z miejsca przepadłam. Continue reading „Trzech kobiet godziny. Cunnigham.”

Tak się żyło w średniowiecznym zamku

Moja zaprzyjaźniona ekspertka od broni i wojowników wszelakich (wikingowie, samurajowie, średniowieczni rycerze, you name it) pewnego letniego wieczoru przywiozła mi na motorze dwa olbrzymie albumy o rycerzach, uzupełniając je lekturą o zamkach. Zaczęłam od tego ostatniego, czyli od książki „Życie w średniowiecznym zamku”, popularnonaukowego, historyczno-kulturoznawczego przewodnika po wczesnośredniowiecznych warowniach pióra pary mediewistów, Frances i Josepha Giesów. Nie trzeba było mnie zachęcać do czytania hasłem „Poznaj świat, który zainspirował Geroge’a R. R. Martina” (jak stoi na okładce), bo od zawsze historie o życiu codziennym dawnych czasów czytam chętnie, zwłaszcza średniowieczne, zwłaszcza angielskie (pamiętacie dzień z życia Tudora?). Continue reading „Tak się żyło w średniowiecznym zamku”