„Myślę, że cię kocham” Allison Pearson

Mam dokładnie 3207 jego zdjęć. Do tego 72 plakaty. Najładniejszy wisi na drzwiach, żebym mogła go całować, gdy będę wychodzić, a drugi na suficie – patrzę na niego, gdy zasypiam i gdy się budzę. Co miesiąc za kieszonkowe kupuję magazyn, w którym drukują w nim jego listy do fanek. Niby pisze do nas wszystkich, ale w głębi serca czuję, że są przeznaczone wyłącznie dla mnie. On tam na mnie gdzieś czeka. Już niedługo, gdy pojadę na jego koncert, zobaczy mnie w tłumie, wskaże palcem, a potem zabierze na Hawaje i będziemy żyli długo i szczęśliwie!

Nie, nie zwariowałam. Choć wiele młodych dam (raczej w wieku wczesnego dojrzewania) podpisałoby się pod tymi słowami bez wahania. Zwłaszcza młode damy żyjące na początku lat 70-tych ubiegłego wieku, tak jak Petra Williams i jej (pseudo)przyjaciółki. Ich przedmiot westchnień zwał się David Cassidy, słodziuchny i śliczny aktor/piosenkarz. Mnie zupełnie obce jest takie uwielbienie dla jakiegokolwiek celebryty, ale Petra kolekcjonowała zdjęcia, kupowała czasopisma i jeszcze więcej. Minus plakaty, bo mama nie pozwalała jej na wieszanie ich w pokoju. Ubierała się w tonacji brązowej (zupełnie dla niej nieodpowiedniej), przeczytawszy, że to ulubiony kolor jej idola. Znała na pamięć wszystkie jego piosenki. Wiedziała, jak ma na imię jego pies i dlaczego nosi sygnet na palcu. Nic dziwnego, że wygrała konkurs zamieszczony w „The Essentials David Cassidy Magazine”, w którym główną nagrodą było spotkanie z bożyszczem na planie filmowym. Gdyby tylko się o tym dowiedziała… po latach bowiem dorosła już Petra, stateczna matka i niezbyt szczęśliwa żona, znajduje w szafie swej matki ukryty dotąd list od redakcji owego magazynu. Tak, wygrała. Tak, minęło 25 lat. Czemu jednak by nie odebrać nagrody właśnie teraz?

Ze zdziwieniem (ach, ta różnica pokoleń) odkryłam, że David Cassidy to prawdziwa postać. Grywał w musicalowym sitcomie „The Partridge Family” tudzież występował, grając na gitarze i śpiewając. Tysiące dziewcząt po obu stronach oceanu wielbiło go bezgranicznie. Tego uwielbienia nie bardzo mógł pojąć dziennikarz Bill Finn, drugi bohater powieści, który Davida znał lepiej, niż można by przypuszczać. W sumie najbardziej ze wszystkich postaci książki podobał mi się właśnie Bill.

„Myślę, że Cię kocham” to powieść doprawdy urocza, mimo, że tłumaczenie nieco utyka. Po kilkudziesięciu stronach jednak przestaje przeszkadzać i można się wciągnąć aż do zupełnego zaczytania. Nie wiem co prawda, kto zrecenzował książkę jako „skrzący się humorem bestseller” (cytat z okładki). Skrzyć to się raczej nie skrzy – życie trzynastoletniej Petry wcale nie jest usłane różami. Dość nieśmiała dziewczynka, wychowywana żelazną ręką przez matkę-Niemkę, robi wszystko, by tylko utrzymać się w paczce pięknej Gillian. Dobrze  są opisane relacje dziewcząt, jak która co robi, by nie wypaść z łask dumnej przywódczyni. Matko jedyna, jak trudno być nastolatką…

„Myślę, że Cię kocham” to także tytuł piosenki Cassidy’ego. Można posłuchać o tutaj. Skąd w ogóle pomysł na tę powieść? Z doświadczeń własnych. Allison Pearson, dziennikarka rodem z Walii, miała po latach okazję przeprowadzić wywiad z Davidem Cassidy – a kochała się w nim niegdyś równie mocno, co Petra. Czy raczej Petra kochała się w nim tak, jak Allison.

4 thoughts on “„Myślę, że cię kocham” Allison Pearson

  1. ja jestem na 90 stronie tej ksiazki…i dla mnie to jakis dramat…ksiazka ma szanse byc najgorsza ksiazka w moim zyciu zaraz po ,,bieguni” Tokarczuk. ogolnie bleeee…i chyba pierwszy raz pojde oddac zakupiona ksiazke:( Kurcze Malita no mogla do ciebie zadzwonic przed zakupieniem czy warto to rzeczywiscie czytac czy nie:P

  2. Rzeczywiście z tym humorem to mocno przesadzili. Wcale nie było mi do śmiechu, podobnie zresztą jak przy lekturze poprzedniej powieści Pearson „Nie wiem jak ona to robi”. Dla mnie książka jest urokliwie nostalgiczna, owiana trudnym do określenia smutkiem (to chyba ta różnica pokoleń), który w pewnym wieku zaczyna nam towarzyszyć. David Cassidy jest dla mnie również postacią bardziej mityczną niż rzeczywistą, ale pamiętam swoje zauroczenie Wielkim Aktorem. Nie, nie całowałam jego zdjęć jak Petra, ale napisałam list i dostałam zdjęcie z autografem (ze Stanów!). Chodziłam dumna jak paw! Muszę jednak przyznać, że choć wzruszała mnie Petra-nastolatka i jej perypetie, to tak naprawdę zachwyciła mnie druga część książki, ta dziejąca się po latach. Życie poturbowało trochę zarówno Petrę jak i Billa, ale potrafili się w tym wszystkim odnaleźć i nie dali zdeptać do końca. No, może tym optymistycznym akcentem skończę…

    1. Ach, „Nie wiem, jak ona to robi” to mnie akurat mocno poturbowało emocjonalnie! Przy tej powieści klimat był raczej jak u Cecelii Ahern. Mnie się chyba nawet bardziej podobały te czasy dziecięctwa Petry – czy raczej nastoletnie – choć i te dorosłe były zacne. Ogólnie, dobra książka.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s